weer een blog over niks en alles

Archief voor maart, 2013

100%… ja wat?

Afgelopen zaterdag was ik in Arnhem bij een netwerkborren van 100% slechthorend , iets wat ik eind vorig jaar ook gedaan had maar dat was in Haarlem.

Het was zo fijn een aantal van de vorige keer weer te zien, maar ook erg leuk wat nieuwe gezichten en kennismakingen.

Wat is er nou zo speciaal aan een slechthorende netwerkborrel? Nou, afgezien van de heerlijke herkenning wederzijds (neem ik aan) is het fijn om ook tips en trucs samen te delen. Deze keer stond in het teken van werkplekaanpassingen, en PlanPlanadvies  gaf een uitstekende lezing met interessante case-voorbeelden. Ik heb zelf niets aan technische geluids oplossingen, maar er werden ook dingen aangegeven die eigenlijk gewoon zouden moeten zijn, zoals voor voldoende rust zorgen, rustige werkplek etc. Heb ik nu gelukkig maar het heeft me toen veel moeite gekost om dit voor elkaar te krijgen. Nu weet ik dat ik hiervoor dus een bedrijf als PlanPlanAdvies kan inschakelen voor dat soort dingen.

Maar goed, ik wilde het hebben over 100%. Nu had iemand, ik meen Bianca daarover geschreven maar ik kan het niet meer terugvinden. (dus Bianca, graag de link :)) Ik vond het zo grappig te merken dat, elke keer als ik zei dat ik doof ben (ipv slechthorend) mensen verbaasd keken. Zo van “he? wat doet zij hier dan, ze lijkt helemaal niet doof” **** en hier de link naar Biancas blog : http://biancavdhorst.wordpress.com/*****

Ik mag dan wel, zonder mijn CI helemaal doof zijn, met CI ben ik dat eigenlijk ook. Ik heb een beetje steun aan het geluid maar ik versta niets vanuit de geluiden. Maar zoals velen weten praat ik eigenlijk tamelijk gewoon en is mijn liplezen euh.. nogal goed. Is voordeel, maar ook nadeel.

Vroeger zei ik altijd dat ik slechthorend was. Juist vanwege het feit dat “doof” voor veel mensen negatiever klinkt dan slechthorend. Dat heb ik veranderd, want ik ben tenslotte een dove. Waar niks mis mee is natuurlijk behalve dat het wel eens lastig is. Het is ook duidelijker: mensen hoeven niet harder te gaan praten, dat hoor ik toch niet.

En hier zit mijn “mijmering” van vandaag: al die gradaties en de vooroordelen die we allemaal hebben (ja, ik ook hoor!) over wat we denken dat wat de ander zegt inhoudt. (volgt u mij nog?) Ik denk dat je nooit helemaal duidelijk je eigen kunne duidelijk kunt maken. Ik kan veel, heel veel, alleen niet horen en daardoor vallen bepaalde dingen af. Maar heel veel ook niet met wat aanpassingen. (en ik heb hier bewust eigen kunne gezet en niet “eigen niet-kunne”)

In hoeverre is het eigenlijk belangrijk om te weten hoe doof, slechthorend of zuiver gehoor iemand heeft? Meestal niet natuurlijk. Het is je instelling in het leven, je manier van communiceren, en of de omgeving bij je past of niet die maakt of je je ergens thuis voelt.

Ik voel mij thuis bij 100% slechthorend. Omdat ik daar wel de herkenning heb van leven in een horende wereld met hoorhobbeltjes, zonder dat het zwaar voelt. Met mensen die “net als ik” zijn. Mensen die soms net zo verlegen naar mij staan te kijken als ik naar hun met “durf ik wel een gesprek te beginnen” (want ja dat durf je niet altijd gelijk met iedereen natuurlijk, tenminste, ik niet) mensen bij wie je je realiseert, dat JIJ nu eens ook moeite moet doen om duidelijk te praten. Mensen met een enorme drive en enorme warmte.

Mijn gehoor is 100% slecht. Maar hier viel het weer eens weg tussen alle andere verschillende procenten. Heerlijk!